دفترچه يادداشت

دنياي کثيفي است

آدم هايي کثيف تر…

نه! شما را نمي گويم.

شما که خوبيد و خواستني

و اين وصله ها به قامت نجابت شما نمي چسبد!

من هم دارم ياد مي گيرم مثل شما نجيبي کنم

سر به زير باشم

سرم توي لاک خودم باشد

و تنها هر از گاهي بروم پيش بالا دستم

خوبي هايتان را کمرنگ کنم

بدي هايتان را زير ذره بين بگذارم…

دارم ياد مي گيرم بي دليل به روي همه لبخند بزنم

بعد هم طناب داري ببافم از جنس حسادت

و بر گردنشان بياويزم…

چه مي گويم

دروغ! حسادت!

نه! اين حرف ها مال کتاب هاي ديني است

من و شما مبراييم از اين عيب ها

من و شما کم مانده از خوبي فرشته شويم!

* * *

اصلا چه کسي گفته خوب بودن سخت است ؟!

ما زير سايه ي ابليس هاي خودماني نفس مي کشيم

و ذکر مي گوييم خدايي را که نمي شناسيم

و پس مي دهيم هر آنچه را از کودکي به خوردمان داده اند

بي که بدانيم

بي که بيانديشيم…

و اين قصه ادامه دارد

اصلا خوبي من و شما را که نهايتي نيست!

تنها بايد همه چشم ها به دست هاي ما

و به لب هاي ما دوخته باشد

همين کافي است…

(

اما خودمانيم

- اين حرف را جاي ديگري نمي گويم-

هر از گاهي که سراغ کتاب آسماني خاک گرفته ام مي روم،

مي ترسم

يعني تصور اينکه روزي مرگ

مرا از همه اين تعلقات جدا کند، مي ترساندم

يعني به وحشت مي افتم از کلمه ي “دوزخ”

و دوباره حرف هاي معلم ديني

توي ذهنم زنده مي شود

رژه مي رود

و مدام مثل پتک…

نه!

مي خواهم به خاطر نياورم

جهل مرکب هم چيز خوبي است!

)

هرچند يک پرنده ي بي بال و پر نبود

اما نشسته بود … به فکر سفر نبود

دختر دلش هواي سکوني عجيب داشت

يعني که خسته بود وَ اهل خطر نبود

دختر در اين سکوت مداوم که ذوب شد

برعکس کودکيش پر از شور و شر نبود

مانند يک مجسمه بي روح و بي صدا

خاموش بود… پي دردسر نبود

دختر…همان پري…که دلش رنگ آب بود

حالا به فکر موي سپيد پدر نبود

انگار سنگ تيره شد انگار مرده بود

کز کرده بود توي خودش…نه! دگر نبود

اصلن نبود دخترک اما وجود داشت

نه شعر نه ترانه در او کارگر نبود…

کاش بداني پشت اين سکوتم چه غوغايي برپاست
فرياد مي زنم از درون حيف که فريادم بي صداست

کاش بداني در چشمانم چه چشمه هاي اشکي جوشيده
اشک هايي که هيچ کس بيرون آمدن آنها را نفهميده

کاش بداني اين دل غمگينم بي توچه تنهاست
تنهايي که به اندازه تمامي اين دنياست

کاش بداني پشت اين خنده هايم چه غمي نهان است
غمي که خودش به تنهايي يک داستان است

کاش بداني بدون تووقت مرگ شعر است در لبان من
ديگر نمي چرخد هيچ واژه اي بر فک وزبان من

کاش بداني چشمانم براي ديدن جاي خاليت چقدر بي فروغ است
ديگر تمام دنيا وآدم هايش پيش چشمانم دروغ است

کاش بداني که چگونه غرور و دلم را شکستي
من پرنده تنهايي بودم که پنچره دلت را به رويم بستي

به مرادم روي آوردم همه چي را با تلخي شروع کرد
به دفتر خاطراتم روي آوردم، تلخي هاي گذشته را به يادم آاورد
به گذشته روي آوردم که پر از درد و غصه بود
به آينده روي آوردم هنوز وقتش نبود
به دريا روي آوردم خروشان شد
به شمع روي آوردم اشک ريخت و خاموش شود
به ابر روي آوردم باران شد و باريد
به آتش روي آوردم خاکستر شد
به رنگين کمان روي آوردم رنگ زيبايش را از دست داد
به چشمه روي آوردم خشک شد وبي آب شد
به پرندگان روي آوردم آواي غم سرودند
به زمان روي آوردم دفتر غم برويم گشود

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه پنهان کردن قلبي است که به اسفناک ترين حالت شکسته است.
عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه نداشتن شانه هاي محکمي است که بتواني به آن تکيه کني و از غم زندگي برايش اشک بريزي.
عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگي است که مجبوري آخرش را با جدايي به سرانجام برساني.
عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه نداشتن يک همراه واقعيست که در سخت ترين شرايط همدم تو باشد.
عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه به دست فراموشي سپردن قشنگ ترين احساس زندگي است.
عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه يخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست.